ฉันเป็นมนุษย์บนดาวดวงใดสักดวงหนึ่งในจักรวาลที่ห่างไกลออกไป ฉันพบว่าฉันสามารถวิ่งได้เร็วมากและสามารถเหาะได้ ขณะนี้ฉันสวมชุดปฏิบัติการอะไรสักอย่าง สวมชุดคล้ายในรูป ใช่ ฉันเป็นผู้หญิง แต่ฉันไม่มีอาวุธแบบในรูปนั้น สิ่งที่ฉันมี คือระเบิดแบบที่สายลับใช้ มันมีลักษณะรี และมีไฟสีแดงตรงกลาง

ดาวของฉันกำลังถูกสิ่งมีชีวิตจากดาวอื่นรุกราน มันเหมือนหุ่นยนต์ ขนาดเล็ก ตัวของมันมีขนาดประมาณหัวไหล่ยาวสุดปลายแขน หัวเป็นโลหะทรงกระบอกและมีหางประมาณสามถึงสี่เส้นเหมือนหนวดแมงกะพรุน ถึงจะตัวเล็กแต่พวกมันมีเป็นหมื่นเป็นแสนตัว และมันบินได้ (ในรูปไม่เหมือนเท่าไรนะ นึกให้หัวมันเป็นทรงกระบอกก็แล้วกัน)

มืดแล้ว ฉันหลบพวกมันอยู่หลังเงาหิน ข้างฉันมีเพื่อนหนึ่งคน ฉันไม่รู้ว่าเธอชื่ออะไร ฉันอาจจะรู้ แต่ฉันก็จำไม่ได้ และอีกข้างหนึ่งของฉันคือ บอส ดูเหมือนบอสจะเป็นมนุษย์จากดาวดวงอื่นมากกว่า เพราะหน้าตาไม่คล้ายกับฉันและเพื่อน (ในรูปคล้ายบอสมากแต่จริงๆแล้วบอสสวมชุดคลุมสีม่วงและมีอัญมณีสีแดงรูปข้าวหลามตัดตรงกลางหน้าอก)

พวกมันมียานลำใหญ่หน้าตาคล้ายจรวด ข้างในบรรจุเจ้าพวกตัวเล็กไว้ที่ผนังยาน คล้ายว่ายานลำใหญ่นั้นจะเป็นเหมือนพาหนะ มันกำลังใกล้เข้ามา พวกฉันออกจากที่กำบัง วิ่ง และวิ่ง ไปด้านใต้ของยาน ซึ่งข้างในมีลักษณะกลวง จากตรงนี้ฉันเห็นพวกตัวเล็กฝังตัวอยู่ที่ผนังยานเต็มไปหมด

ฉันขว้างระเบิดออกไป ไม่รู้ว่ามีระเบิดกี่ลูกแต่ฉันขว้างไปสองสามครั้ง เมื่อระเบิดกระทบกับพวกมัน ก็ระเบิดขึ้น ตูม! ตัวเล็กๆทั้งหลายร่วงกราวลงมา แต่ระเบิดจำนวนหยิบมือทำความเสียหายได้ไม่มาก ฉันและพวกอีกสองจึงต้องหนี จุดจบของดาวดวงนี้มาถึงแล้ว

บอสพาพวกเราไปที่ยานลำหนึ่ง และขับยานออกจากดาว ฉันหมดสติไป

รู้สึกตัวอีกครั้ง ฉันพบว่าอยู่ในสถานที่แห่งหนึ่ง และบอสอยู่ใกล้ๆ ส่วนเพื่อนอีกคนอยู่ที่ไหนไม่รู้ แต่ฉันรู้ว่าเธออยู่แถวนี้และยังมีชีวิตอยู่ ฉันมองไปรอบๆ มันเหมือนเป็นฐาน ฉันเห็นยานใหญ่ของพวกที่เราเพิ่งหนีมา ตั้งอยู่ในฐานนี้ ฉันไม่รู้หรอกว่าทำไมฉันถึงอยู่ที่นี่หรือทำไมพวกมันมาอยู่ในนี้ได้อย่างไร ฉันวิ่งไปใต้ยาน ฉันเหลือระเบิดอีกหนึ่งลูกและขว้างออกไปด้วยความโกรธแค้น

ตูม! พวกตัวเล็กร่วงกราวลงมา ก่อนที่มันจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ฉันก็ไม่อยู่รอให้พวกมันหาตัวเจอหรอก ฉันวิ่งกลับมาหาบอสและบอกว่าเราต้องหนี บอสปฏิเสธ ฉันงงมาก ไม่รู้ว่าบอสคิดอะไรอยู่ หรือว่าบอสถูกพวกมันควบคุมแล้ว? แต่ปรากฏว่าบอสบอกให้ฉันหนีไปคนเดียว ส่วนทางนี้บอสจะจัดการเอง

ไม่รู้สิ ไม่มีเวลาคิด ฉันจึงทำตามที่บอสสั่ง

ฉันออกมานอกสิ่งก่อสร้างนั่นได้แล้ว มันเป็นเวลากลางคืน ฉันพรางตัวอยู่ในความมืด มองกลับไปยังที่ที่ฉันเพิ่งออกมา ด้านนอกมันเหมือนทาวน์เฮาส์หลังหนึ่งเท่านั้น นึกไม่ถึงว่าด้านในจะเป็นฐานขนาดมหึมา ฉันได้ยินเสียงเหมือนวิทยุสื่อสาร พวกนั้นกำลังออกตามหาตัวฉัน ฉันเห็นสิ่งที่เหมือนโครงกระดูกมนุษย์เดินออกมาสามถึงสี่ตัว ให้ตายสิ พวกหุ่นยนต์นี่มันไม่มีปัญญาจ้างตัวอื่นที่มันหน้าตาดีกว่านี้มาเป็นยามแล้วเหรอเนี่ย

ฉันอาศัยความมืดเป็นประโยชน์ในการหลบหนี ฉันเหาะขึ้นไปที่ยอดเสาไฟฟ้า ฉันใช้สายไฟฟ้าเป็นสิ่งอำพรางตัวโดยการเหาะไปตามสาย ฉันเหาะต่อไปจนกระทั่งเข้าเขตเมือง เมืองนี้ใหญ่มาก สิ่งก่อสร้างต่างๆเปิดไฟมากมายจนกลายเป็นกลางคืนที่สว่างไสว และมียานพาหนะวิ่งอยู่เต็มไปหมด แต่ฉันยังหยุดชมภาพสวยงามเหล่านี้ไม่ได้ ฉันกำลังหนี

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร แต่ฉันออกมานอกเขตเมืองแล้ว ขณะนี้มีเพียงแสงจันทร์เท่านั้นที่ช่วยให้ฉันเห็นทาง ฉันเหาะเร็วมาก ผ่านทะเลทรายอันกว้างใหญ่ ในราตรีอันมืดมิดเช่นนี้ มองไปทางไหนก็มีแต่ผืนทรายทอดไปไกลสุดลูกหูลูกตา ฉันคิดไว้ว่าในตอนกลางคืนฉันจะหนีไปให้ไกลที่สุด และหยุดพักในตอนกลางวัน แต่ทุกอย่างต้องหยุดชะงัก เมื่อฉันเห็นแสงไฟวูบวาบและตามมาด้วยเสียง ปังๆๆๆๆ ใช่ ฉันถูกป้อมปืนกลที่ซ่อนอยู่หลังหินผา กำลังสาดกระสุนใส่อยู่นะสิถามได้ ให้ตายซี กลางทะเลทรายอย่างนี้ไม่รู้จะเอาปืนมาตั้งไว้ทำไมกัน โชคดีที่ฉันหลุดรอดมาได้ แต่รู้สึกได้เลยว่าเหงื่อออกทั้งๆที่บินเร็วขนาดนี้

ในที่สุดก็เช้า ฉันหยุดพัก

ฉันไม่รู้ว่าตอนกลางวันฉันนอนหรือทำอะไรบ้าง แต่รู้อีกทีก็กลางคืนแล้ว และฉันกำลังบินอยู่ ฉันกำลังหนีไปเรื่อยๆ จนฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะไปหยุดที่ไหนและเมื่อไหร่ ฉันเริ่มคิดถึงบอสและเพื่อนที่หายไป ตอนนี้ไม่รู้ว่าพวกเขาจะเป็นอย่างไรบ้าง ฉันบินมาเรื่อยๆจนถึงหุบผาแห่งหนึ่ง ฉันข้ามหุบผานั้นไป ทันใดนั้น แสงสว่างเจิดจ้าก็ทำให้ฉันมองอะไรไม่เห็น โอไม่ พระอาทิตย์กำลังขึ้น แต่มันขึ้นเร็วมาก

สติสัมปชัญญะของฉันดับวูบไป

ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง แปลกจัง ฉันอยู่ในห้างสรรพสินค้า แปลกมาก ฉันพบว่าตัวเองอยู่บนท่อใหญ่ๆที่วางแนวท่ออยู่ด้านบน คงเป็นท่อแอร์กระมัง ฉันมองลงมาก็พบผู้คนเดินห้างกันหลายคน หน้าตาเหมือนมนุษย์มาก ฉันบินลงมาแต่รู้สึกว่าบินได้ช้ามาก เกิดอะไรขึ้นกับฉัน หลายคนมองมาทางฉัน ฉันพยายามหาทางออกและจะหนีต่อ ฉันยังคงบินได้ช้ามากๆ แต่ในที่สุดก็ออกมานอกห้างได้และพบว่าตอนนี้เป็นเวลากลางวัน

ไม่รอช้า ฉันต้องการพิสูจน์ตัวเองว่าฉันยังมีแรงหนีต่อไปหรือเปล่า ฉันตะโกนออกมา ขอท้าใครก็ได้มาวิ่งแข่งกับฉัน ดูท่าจะไม่มีใครฟังฉันออก ก็พูดคนละภาษากันนี่ ไม่มีใครเข้าใจภาษาของดาวฉันหรอก

ทันใดนั้นก็มีเด็กสาวคนหนึ่งเดินเข้ามา เธอพูดภาษาของฉันได้ ฉันไม่รู้หรอกว่าเธอเป็นใคร ทั้งขี้เกียจคิดและไม่อยากรู้ด้วย เพราะเวลานี้ฉันอยากหนีต่อมากกว่า แต่เด็กสาวพาฉันเดินมานั่งในที่ร่ม สั่งอาหารและเครื่องดื่มมาให้ฉัน ฉันรู้สึกว่าเรี่ยวแรงของฉันลดลงไปมาก จะว่าไปให้แข่งกันขยับชามซุปที่อยู่ตรงหน้า ก็คงจะแพ้เด็กสาวคนนี้ด้วยซ้ำ เด็กสาวบอกว่าดูจากหน้าตาฉันแล้วฉันน่าจะอายุราวๆห้าสิบกว่า ฉันตกใจ นี่มันเรื่องอะไรกัน?

ฉับพลัน ฉันพอจะรู้แล้วว่าเกิดอะไรกับตัวฉันในขณะนี้ ความคิดต่างๆพยายามให้เหตุผลกับฉันว่า ดาวดวงนี้คงหมุนรอบตัวเองเร็วมากๆๆๆเมื่อเทียบกับดาวของฉัน หรือไม่ก็ดาวฉันนั่นแหละที่หมุนช้ากว่าชาวบ้านสุดๆ นั่นทำให้เวลาของฉันบนดาวดวงนี้ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ฉันถึงแก่ไปวันละเกือบยี่สิบปี นี่เป็นทฤษฎีมั่วที่สุดของฉันที่พอจะอธิบายเรื่องราวต่างๆได้

โอะโอ อีกไม่เกินสามวันของที่นี่ ฉันคงไม่มีชีวิตอยู่แล้วล่ะ ไม่อย่างนั้นฉันก็คงอายุร้อยกว่าแน่ๆ!

จบ

ก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าตอนแรกมัน sci-fi / adventure แล้วทำไมตอนหลังมันเป็นอะไรก็ไม่รู้ จบเพี้ยนๆแปลกๆ เหอะๆ ก็ความฝันมันควบคุมไม่ค่อยจะได้นี่ แต่ก็สนุกดี